INDY

Je was pas 4 maanden toen je in mijn leven kwam en ik in de jouwe. Je was een geschenk, letterlijk. Naarmate je groeide kwamen wij echt bij elkaar, we werden maatjes, hele goede maatjes. Je vond het fantastisch om te rennen en zelfs zwemmen was je ding. Je frisbee was je favoriete speeltje en geen een hond kwam in de buurt van je snelheid. Diezelfde snelheid heeft ook jouw leven ingekort.

Vorig jaar, na een korte maar zeer vruchtbare romance was daar ineens je zoon Kosmo.                                                                                 Samen zijn wij de honden uitlaatcentrum “Indy en Ko” gestart. Je hebt daardoor veel vriendinnetjes en vriendjes leren kennen die je stuk voor stuk hebt laten zien wie de snelste was. Het spelletje “Pak me dan, als je kan” had je goed onder de knie. Nu ben je 2,5 jaar en heb je een trauma meegemaakt die ervoor heeft gezorgd dat je nooit meer kan rennen. Geen gevoel en totale controle kwijt in de achterpoten. Je kan zelfs je behoefte niet controleren.

Je begrijpt er zelf helemaal niks van want, ondanks dat, wil je nog steeds mee rennen met Kosmo en alle andere hondjes bij de plas. Het doet mij zo zeer om te zien, dat je probeert, met alleen je krachtige voorpoten, mee te willen rennen. Je bent van 70 km p/h naar 0 gegaan en zal deze snelheid ook nooit meer kunnen halen.

Lieve Indy…maat…vriend, Ik zal je missen want ik kan jou niet zo verder laten leven. Het zal niet het leven zijn waarvoor je op deze wereld bent gezet. Ik hou zo veel van jou, en ik wil niet hebben dat je ongelukkig moet toezien hoe alle andere hondjes spelen, rennen en zwemmen.

Kosmo heeft het geluk gehad om veel te leren van jou in een korte periode, en heeft jou snelheid maar ook jou mooie en lieve karakter mee gekregen, dat heb je toch even goed voor elkaar gebracht en daar mag je trots op zijn. Ik ben dat namelijk wel.

We zullen je nooit vergeten, je blijft altijd in ons hart.

Je beste vriend en maatje, Eddy.

 (Knuffel van Kosmo)

Klik hier om een tekst te typen.